Boomst

Er moest iets met een account. Een account dat ik nog niet had. Dat ik ook helemaal niet wilde hebben, maar dat ik nodig had om iets te regelen en dat kon alleen met een account. Tot hier heeft de Heer ons geholpen. Toen ik het account met lange tanden had aangemaakt, en ik was ingelogd, met mijn zojuist verzonnen persoonlijk wachtwoord van minimaal acht tekens waarvan in elk geval twee cijfers, een kapitaal en één bijzonder teken, moesten er gegevens worden ingevoerd, voorkeuren aangegeven, hokjes aangevinkt, vragen beantwoord, doopcelen gelicht en moesten er documenten alsmede een naar waarheid ingevuld en ondertekend formulier worden geüpload. Na het mopperend maar succesvol doorlopen van al deze stappen lukte het mij nog altijd niet te regelen wat ik te regelen had. Radeloos klikte ik in het rond op de site, van het ene venster naar het andere menu maar wat ik ook probeerde, wat ik zocht was niet te vinden, wat ik vond niet wat ik zocht. Wat ik wilde regelen viel nergens te regelen. Vandaar dat ik besloot de klantenservice er maar eens bij te halen. Telefonisch. Op hoop van zegen.

Ik had mij voorbereid op een doolhof van keuzemenu’s vol ontmoedigende boodschappen, afwerende afleidingsmanoeuvres en hersendodende ai muzak, maar dat viel mee. Vrijwel onmiddellijk had ik een vriendelijke mevrouw aan de lijn die vroeg wat ze voor me kon doen. Ik legde haar mijn probleem voor, verontschuldigde mij voor het feit dat ik blijkbaar een boomer was dat het mij digitaal niet lukte, en in plaats van mij door te verbinden naar een collega van een andere afdeling aan wie het ik hele verhaal dan opnieuw uit de doeken zou moeten doen, bood zij aan de stappen samen met mij te doorlopen om te zien of het dan wel lukte, hoewel zij, naar eigen zeggen, ook zeker een boomer was. We waren allebei blij dat we elkaar aan de lijn hadden, als mensen van vlees en bloed onder elkaar.
Om te beginnen, stelde de mevrouw voor, moest ik uitloggen van mijn account en opnieuw inloggen, zodat we samen vanaf het begin konden beginnen. Ik deed wat me gevraagd werd, logde uit en weer in, mij alweer verontschuldigend dat het zo langzaam ging omdat ik immers met maar één hand mijn gebruikersnaam en wachtwoord in moest voeren, wat vooral bij de kapitaal en het bijzondere teken lastig uitpakte, maar de mevrouw was één en al begrip.
Nu zou ik, legde ze uit, ter controle een sms code krijgen opgestuurd die ik dan in het inmiddels verschenen controlevenster moest invullen.
Dat ik dan wel even mijn telefoon erbij moest pakken, antwoordde ik en reikte naar de plek waar die normaalgesproken ligt, naast de laptop. Waar hij nu niet lag. Ik keek achter me in de kast waar hij ook vaak ligt, maar nee. Lag hij dan nog in de keuken op het aanrecht? Op het bijzettafeltje bij de bank? Boven op mijn bureau? Op de wc? Op het nachtkastje bij het bed? Steeds paniekeriger rende ik door het huis, op zoek naar mijn telefoon, mij ten derde male verontschuldigend voor alle tijd die ik op deze manier in beslag nam.
Voor mijn gevoel duurde het een half uur, drie kwartier voor de vreselijke waarheid tot mij doordrong: ik had mijn telefoon in mijn hand. Aan mijn oor. Ik liep er zenuwachtig in te piepen dat ik mijn telefoon niet kon vinden, dat ik er niks van snapte sorrysorrysorry en dat ik misschien beter straks even terug kon bellen. De mevrouw kon er hartelijk om lachen toen ik haar schutterig bekende hoe de vork in de steel zat, ze vond het helemaal niet erg. Ze vond het zelfs, voegde ze er aan toe, wel leuk te kunnen opmerken dat ik toch wel echt een stuk erger een boomer was dan zijzelf. Een overwinning die ik haar van harte gunde, want toen ik eenmaal had uitgevonden hoe ik de sms code terug kon vinden op mijn telefoon zonder de verbinding te verbreken, was wat ik te regelen had inderdaad zo geregeld.